Powieść obyczajowa
Beztroski książę
34,99 zł
24,35 zł
34,99
24,35
KUP TERAZ

Beztroski książę

3 opinie
Liczba stron: 256
Oprawa miękka
ISBN: 9788327649355
Premiera: 2020-03-03
Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski

Książę Bennett de Cordina prowadzi barwne i bogate życie towarzyskie, nieustannie trafia na pierwsze strony gazet. Jest wytrawnym kolekcjonerem niewieścich serc – jego czarowi ulegają bez wyjątku wszystkie kobiety. Miłosne podboje traktuje niefrasobliwie, dla niego to tylko pasjonująca gra. Aż do dnia, w którym spotyka elegancką i tajemniczą lady Hannah Rothchild. Jej niedostępność potęguje zainteresowanie Bennetta…

Nora Roberts

Kryminały pisze jako J.D. Robb, ponieważ wydawca uważał, że nie powinna publikować tak dużo książek pod tym samym pseudonimem. Przez jakiś czas pracowała jako aplikantka sądowa. Zaczęła pisać, kiedy zamieć śnieżna uwięziła ja w domu z dwoma małymi synami, Danem i Jasonem. Kilka pierwszych rękopisów zostało odrzuconych, pierwszy doczekał się publikacji w 1981 roku. Dzisiaj ma na koncie ponad sto sześćdziesiąt powieści przetłumaczonych na dwadzieścia pięć języków. Uznawana za królową romansu, jest laureatką wielu literackich nagród, a jej książki zajmują czołowe miejsca na listach bestsellerów. Jest pierwszą autorką, którą przyjęto do Romance Writers of America Hall of Fame. Czytelnicy cenią ja za świetną konstrukcję powieści oraz umiejętne łączenie wątków romansowych i sensacyjnych. Wraz z drugim mężem, którego poznała, gdy robił dla niej półki na książki, mieszka w stanie Maryland. Jej hobby to ogrodnictwo..

ROZDZIAŁ PIERWSZY

 

Koń niezmordowanie piął się po stromym zboczu, wzbijając kopytami tumany kurzu. Na szczycie stanął dęba i zatańczył na tylnych nogach. Przez ułamek se­kundy koń i jeździec wyglądali jak kamienny posąg na tle nieskazitelnego błękitu nieba.

Ledwie kopyta dotknęły ziemi, jeździec dźgnął rumaka ostrogą, zmuszając go do szaleńczego biegu w dół stromizny. Ścieżka, którą jechali, była wąska i wiła się pomiędzy kamienną ścianą z jednej strony a przepaścią z drugiej.

Tylko człowiek szalony mógł odważyć się na tak niebezpieczną jazdę, mając za nic własne zdrowie i życie. Tylko szaleniec albo marzyciel.

Avant, Drakula! – Komendzie wydanej niskim, nieco aroganckim tonem towarzyszył wyzywający śmiech. Tak mówił i śmiał się tylko ten, dla kogo życie jest balem, a ryzyko winem, od którego mocno szumi w głowie.

Ptaki, spłoszone donośnym dudnieniem kopyt, poderwały się do lotu i z wrzaskiem krążyły nad urwiskiem.

Ani koń, ani jeździec nie zwrócili na to najmniejszej uwagi. Kiedy nagle pojawił się przed nimi ostry zakręt, pokonali go bez chwili wahania. Dwadzieścia metrów niżej kipiało wzburzone morze. Jeździec spojrzał w dół, w ślad za drobnymi kamykami, które bezszelestnie nikły w otchłani, ale nawet przez myśl mu nie przeszło, żeby zwolnić biegu.

Tak wysoko w górze nie czuć było zapachu morza. Ledwie dobiegało tu bicie fal o skały nabrzeża. Stłu­miony odgłos przypominał pomrukiwanie odległej, więc jeszcze niegroźnej burzy. Natomiast morze oglądane z wysoka ujawniało całe swe magiczne i za­trważające piękno, któremu ludzie od wieków składali w ofierze życie.

Jeździec rozumiał to i w pełni akceptował. Takie było odwieczne i niezmienne prawo. W chwilach takich jak ta pokornie oddawał się w ręce przeznaczenia.

Koń nie potrzebował już szpicruty ani ostrogi. Wy­starczyło, że wyczuł podniecenie jeźdźca, a sam przy­spieszał biegu. Galopowali więc bez wytchnienia, póki nie usłyszeli ogłuszającego ryku fal, zmieszanego z ża­łosnymi krzykami mew.

Ktoś patrzący z boku mógłby pomyśleć, że bra­wurowego jeźdźca ścigają wściekłe demony lub że spieszno mu na miłosną schadzkę. Wystarczyło jednak spojrzeć na jego twarz, by zrozumieć, że nie chodzi ani o jedno, ani o drugie.

W ciemnych oczach palił się ogień, ale nie wznieciły go ani strach, ani pożądanie. Rozpalił go głód wrażeń. Liczyła się tylko chwila i nic więcej.

Pęd powietrza rozwiewał ciemne włosy mężczyzny i plątał końską grzywę. Kruczoczarny potężny ogier był wulkanem energii. Jego lśniące boki pokryły się pianą, ale oddech pozostał mocny i równy. Koń zdawał się w ogóle nie czuć ciężaru człowieka, którego niósł na grzbiecie. Ten zaś trzymał się w siodle prosto i pewnie. Na jego szczupłej, smagłej twarzy i w uśmiechu pełnych ust malowała się beztroska przyjemność.

Kiedy droga stała się płaska, koń znacznie wy­dłużył krok. Szybko przemknęli pośród kamiennych domków niewielkiej osady. Po bokach mignęło ko­lorowe pranie łopoczące na wietrze, bujne kwiaty w miniaturowych ogródkach i ostre promienie popo­łudniowego słońca, odbite od szyb szeroko otwartych okien. Wierzchowiec doskonale znał drogę, więc sam skierował się w stronę żywopłotu, który sięgał do pasa dorosłemu mężczyźnie.

Pokonał go lekkim skokiem.

W oddali widać było zabudowania stajni. O ile ostre skały wybrzeża budziły grozę i niebezpieczną pokusę, o tyle pejzaż, który się teraz przed nimi roz­toczył, emanował spokojem i harmonią. Białe domy kryte czerwoną dachówką odcinały się od soczystej zieleni trawników, malowniczo wpisując się w połu­dniowy krajobraz.

W ogrodzonych wybiegach krążyły konie pod czujnym okiem stajennych. Słysząc zbliżający się tętent, jeden z nich zatrzymał młodą klacz, którą trenował na lonży. Skończony wariat, pomyślał nie bez podziwu, gdy szalony jeździec przemknął obok niego jak wicher. Dwóch ludzi czekało już w pogotowiu, by natychmiast zająć się zdrożonym ogierem.

– Wasza Wysokość!

Jego Wysokość, książę Bennett de Cordina, zwinnie zeskoczył z grzbietu Drakuli i wesoło zawołał do stajennego:

– Hej, Pipit! Sam się nim zajmę.

Stajenny, człowiek już niemłody, lekko utykając, wysunął się naprzód. Jego ogorzała twarz nie zdra­dzała żadnych emocji, lecz oczy czujnie badały, czy aby książę i jego rumak nie odnieśli kontuzji.

– Proszę wybaczyć, jaśnie panie – odezwał się z szacunkiem – ale kiedy pana nie było, przysłali wia­domość z pałacu. Książę Armand chce się z panem pilnie zobaczyć.

Rozczarowany Bennett podał mężczyźnie wodze. Przyjemność jazdy nie była pełna bez spokojnej go­dziny, którą po niej spędzał w stajni. Lubił sam opro­wadzać, a potem czyścić i poić Drakulę. Skoro jednak ojciec chce się z nim widzieć, musi przełożyć obowiązki ponad przyjemność.

– Przespaceruj się z nim porządnie, Pipit. Zrobi­liśmy dziś sporo kilometrów.

– Słucham, jaśnie panie – potaknął stajenny. – Zrobię wszystko, jak się należy – powiedział, klepiąc Drakulę po wilgotnym karku.

– Świetnie, Pipit. Dziękuję.

– Nie ma za co dziękować, jaśnie panie – odparł stajenny i ostrożnie zdjął siodło. – I tak nikt inny nie odważyłby się podejść do tego diabła.

I rzeczywiście, kiedy ogier zrobił się niespokojny, wystarczyło, że Pipit wyszeptał do niego parę słów po francusku, a koń natychmiast się uspokajał.

– Poza tym nikt inny nie ma mojego pełnego za­ufania – roześmiał się Bennett. Przeszedł się i ener­gicznie zrobił kilka skrętów tułowia, próbując rozma­sować drobne skurcze mięśni. – Dorzuć mu dzisiaj dodatkową szuflę ziarna, dobrze?

– Jak pan sobie życzy.

Wciąż czując podniecenie jazdą, zostawił wreszcie stajnie i ruszył w stronę pałacu. Po drodze myślał, że jemu także przydałoby się trochę czasu na ochłonięcie. Szaleńcza galopada zaspokoiła tylko część jego żądzy wrażeń. Aby żyć, potrzebował ruchu i dzikiego pędu. Jednak nade wszystko potrzebował wolności.

Od prawie trzech miesięcy trzymał się blisko dworu, który tolerował razem z całym protokołem, cere­moniami i pompą. Był drugi w kolejce do tronu, więc jego publiczne obowiązki nie były aż tak absorbujące jak te, które musiał wypełniać jego starszy brat, Alek­sander. Ale nie mniej żmudne. Ponieważ towarzyszyły mu od dzieciństwa, przywykł do nich i starał się trak­tować je jak coś normalnego. Jednak od pewnego czasu funkcje reprezentacyjne zaczęły go nieco irytować.

Gabriella na pewno to widziała. Bennett podej­rzewał nawet, że siostra go rozumie, bo sama również tęskniła za wolnością i prywatnością. W końcu udało jej się wywalczyć trochę swobody. Gdy dwa lata temu Aleksander poślubił Eve, ciężar reprezentowania dworu przeszedł częściowo na małżonkę następcy tronu.

Zresztą Gabriella nigdy nie uchylała się od obo­wiązków. Zjawiała się zawsze, kiedy była potrzebna, pomyślał, wchodząc do pałacu przez ogrodowe drzwi. Zaczął się zastanawiać, jakim cudem jego siostra znajduje na wszystko czas. Co roku przez sześć mie­sięcy pracowała na rzecz fundacji niosącej pomoc niepełnosprawnym dzieciom i przy tym nawale obo­wiązków potrafiła zadbać o własną rodzinę.

Wepchnął ręce do kieszeni i z ociąganiem szedł po schodach wiodących do książęcej kancelarii. Sam nie potrafił zrozumieć, co się z nim działo. W ciągu ostatnich miesięcy coraz częściej myślał o tym, by którejś nocy wymknąć się chyłkiem z pałacu i uciec choćby na koniec świata.

Pomimo kiepskiego nastroju, pukając do ojcow­skich drzwi, starał się zachować pogodną minę.

Entrez!

Biurko, za którym Bennett spodziewał się zastać ojca, było puste, książę zaś siedział przy oknie i pił herbatę. Miejsce naprzeciw niego zajęła jakaś młoda dama, która na widok Bennetta wstała z miejsca.

Jako znawca i wielbiciel kobiet dyskretnie obejrzał ją od stóp do głów.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ojcze, ale powie­dziano mi, że chciałeś mnie widzieć.

– Owszem, choć było to dość dawno temu. Chciałbym ci przedstawić lady Hannah Rothchild.

– Wasza Wysokość. – Ukłoniła się, spuszczając skromnie wzrok.

– Miło mi, lady Hannah. – Podał jej rękę.

Atrakcyjna, ale mało efektowna, podsumował. Oso­biście gustował w mniej subtelnych damach. Sądząc po akcencie, Angielka. A on wolał Francuzki. Szczupła, schludna i elegancka. Tymczasem jego pociągały bar­dziej zmysłowe kobiety.

– Witamy w Cordinie.

– Dziękuję, Wasza Wysokość. – Akcent miała rze­czywiście czysto brytyjski, ton głosu wyważony i spo­kojny. Spojrzała na niego przelotnie i wtedy zauważył jej intensywnie zielone, błyszczące oczy.

– Usiądź, moja droga – poprosił książę Armand i sięgnął po puste nakrycie. – Bennetcie?

Hannah dostrzegła niechęć, z jaką zerknął na dzbanek z herbatą. Mimo to usiadł i wziął od ojca fi­liżankę.

– Matka lady Hannah jest naszą daleką krewną – mówił tymczasem książę. – Eve poznała Hannah podczas niedawnej wizyty w Anglii i zaprosiła do nas w charak­terze swojej damy dworu.

Bennett miał nadzieję, że nie będzie musiał jej zabawiać ani dotrzymywać towarzystwa. Była ładna, ale w skromnej szarej sukience ze stójką, zapiętej na ostatni guzik i kończącej się tuż za kolanem, wy­glądała jak zakonnica. Mdły kolor nie dodawał życia jej bladej wyspiarskiej cerze. Gdyby nie piękne oczy, jej twarz nie wyróżniałaby się niczym szczególnym. Z włosami surowo ściągniętymi do tyłu przypominała wiktoriańską damę do towarzystwa albo guwernantkę. Była mdła. Co oczywiście nie zwalniało go od do­brych manier, więc uraczył ją jednym ze swych sympa­tycznych uśmiechów.

– Mam nadzieję, że polubi pani nas, a my polubimy panią – rzekł przyjaźnie.

Hannah odwzajemniła uśmiech. Zastanowiło ją, czy Bennett jest świadom swej męskiej urody, tak wspa­niale podkreślonej przez prosty strój do konnej jazdy.

– Jestem pewna, że mi się tu spodoba, Wasza Wy­sokość. Czuję się zaszczycona prośbą księżnej Eve, abym towarzyszyła jej podczas oczekiwań na naro­dziny drugiego dziecka. Dołożę starań, żeby umilić jej ten czas i służyć pomocą. Jeżeli zajdzie taka potrzeba.

– Lady Hannah wielkodusznie zgodziła się po­święcić nam nieco swego cennego czasu. – Książę Armand odruchowo poczęstował ich ciastem. Głowę miał zaprzątniętą czymś zgoła innym, ale z przyzwy­czajenia pełnił rolę gospodarza. – Hannah jest ba­daczem literatury, i o ile mi wiadomo, pracuje właśnie nad cyklem esejów.

Tego się można było spodziewać, pomyślał Bennett zgryźliwie.

– Fascynujące!

Na ustach Hannah pojawił się cień uśmiechu.

– Czy Wasza Wysokość czytuje Yeatsa?

– Rzadko. – Bennett poprawił się w fotelu, coraz bardziej żałując, że nie mógł zostać w stajni.

– Pod koniec tygodnia do pałacu dotrą moje książki. Proszę z nich śmiało korzystać – zaproponowała, po czym wstała z miejsca. – A teraz, jeśli Wasza Wysokość pozwoli, chciałabym dopilnować rozpakowywania moich rzeczy.

– Naturalnie. – Książę Armand również wstał i od­prowadził ją do drzwi. – Zobaczymy się podczas ko­lacji. Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, natychmiast wezwij służbę.

– Dziękuję panu. – Ukłoniła się z wdziękiem. – Do widzenia, Wasza Wysokość – dodała, zwracając się do Bennetta.

– Miłego dnia – odparł pogodnie.

Zaczekał, aż zamkną się za nią drzwi, po czym znużony przysiadł na poręczy fotela.

– Nim minie tydzień, Eve zanudzi się z nią na śmierć – zawyrokował. – Co jej przyszło do głowy, żeby ją tu zapraszać?

– Eve bardzo ją polubiła – stwierdził krótko książę i ku radości Bennetta wyjął z barku karafkę. – Hannah to doskonale wychowana młoda dama, pochodząca z pierwszorzędnej rodziny. Jej ojciec jest powszechnie szanowanym członkiem brytyjskiego parlamentu.

Brandy miało pełny i bogaty aromat. Książę nalał cennego trunku bardzo oszczędnie.

– Świetnie – wzruszył ramionami Bennett – ale... – Nagle dłoń, którą sięgał po kieliszek, zastygła w bez­ruchu. – Na miłość boską, ojcze! Chyba nie myślisz mnie z nią swatać? Uprzedzam, że nie jest w moim typie!

Surowe usta Armanda złagodniały w uśmiechu.

– Wiem o tym. I zapewniam, że lady Hannah nie przyjechała tu, aby wodzić cię na pokuszenie.

– Musiałaby się bardzo starać. – Bennett kilka razy zakręcił kieliszkiem, po czym upił mały łyk. – Yeats? – prychnął.

– Są tacy, którzy uważają, że literatura nie kończy się na podręcznikach do konnej jazdy – rzekł książę z przekąsem.

– Wolę to niż wiersze o nieszczęśliwej miłości albo pięknie ukrytym w kropli deszczu – zaperzył się Bennett, ponieważ jednak poczuł się niezręcznie, szybko ustąpił: – Zresztą mniejsza o to. Postaram się, żeby przyjaciółka Eve czuła się miłym gościem.

– Nie wątpię.

– Arabska klacz będzie się źrebić na Boże Na­rodzenie – oznajmił Bennett, z ulgą przechodząc do spraw, które były mu bliższe. – Jestem pewien, że urodzi się ogier. Drakula płodzi silnych synów. Trzy konie będą gotowe do wiosennej aukcji, a jednego chcę wystawić do próbnych gonitw przedolimpijskich.

Książę Armand z roztargnieniem skinął głową. Nie krył, że nie jest zainteresowany tematem. Bennett poczuł narastającą złość, ale uporał się z nią szybko. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jego stajnie nie należą do ojcowskich priorytetów. Zresztą trudno, żeby konkurowały z polityką wewnętrzną i zagraniczną państwa oraz decyzjami rady królestwa.

Jednak poza polityczną grą istniało w życiu coś jeszcze. Konie dawały nie tylko przyjemność, ale i prestiż, bowiem królestwo Cordiny szczyciło się po­siadaniem najlepszych stajni w Europie.

Bennett właśnie w tej dziedzinie odnajdywał swoją rolę. Pracował z końmi od dziecka, poświęcając im całą energię i zapał. Z czasem przeczytał wszystko, co napisano na temat hodowli koni. Jak się okazało, miał do tego wrodzony talent, więc szybko osiągnął świetne rezultaty. Pod jego czujnym okiem dobre dotąd stajnie przemieniły się w najlepsze. Bennett czasem miał więc ochotę porozmawiać o swojej pasji z kimś innym niż pracownicy stajni lub inni hodowcy. Zdawał sobie sprawę, że ojciec, bez reszty pochłonięty sprawami państwa, nie jest odpowiednią osobą do takich dys­kusji.

– Zdaje się, że wybrałem nie najlepszy moment – stwierdził, upiwszy łyk brandy, i spokojnie czekał, aż ojciec powie, co leży mu na sercu.

– Wybacz, synu, ale rzeczywiście tak. – Jako ojcu Armandowi było przykro. Jako książę musiał zapo­mnieć o takich uczuciach. – Chciałbym wiedzieć, co będziesz robił w przyszłym tygodniu – dodał po chwili.

To pytanie sprawiło, że Bennetta znowu ogarnęło zniecierpliwienie. Wstał i zaczął przechadzać się od okna do okna. Morze zdawało się być tak blisko, a jed­nocześnie bardzo daleko. Przez moment zapragnął znowu stanąć na pokładzie statku, setki mil od lądu i czekać na nadciągającą burzę.

– Niestety, nie wiem nic pewnego na temat moich oficjalnych planów – przyznał. – Zdaje się, że pod koniec tygodnia jadę do Hawru. Mam spotkanie z przedstawicielami spółdzielni rolniczych, poza tym jakieś lunche i kolacje. Sekretarz co rano informuje mnie, co będę robił. Jeśli chcesz, poproszę, żeby przy­gotował dla ciebie szczegółowy plan. Na pewno będę przecinał przynajmniej jedną wstęgę.

– Czujesz się przytłoczony?

Bennett wzruszył ramionami, szybko dopił trunek, po czym uśmiechnął się pogodnie. Życie było zbyt krótkie, by marnować je na użalanie się nad swoim losem.

– Wszystko przez te wstęgi – zażartował. – Reszta ma przynajmniej jakiś sens.

– Nasi poddani oczekują od nas czegoś więcej niż tylko rządzenia.

– Wiem, tato. Mój problem polega na tym, że nie ma we mnie ani cierpliwości Aleksandra, ani spokoju Brie, ani twojego opanowania.

– Szkoda, bo wkrótce będzie ci to potrzebne. – Armand odstawił kieliszek i twardo spojrzał synowi w oczy. – Za dwa dni Deboque wychodzi z więzienia.

Deboque. Sam dźwięk tego nazwiska wystarczył, żeby Bennetta przeszył gorący dreszcz. François De­boque. Człowiek, który zorganizował porwanie jego siostry i przygotował zamach na ojca i starszego brata.

Deboque. Bennett dotknął miejsca pod lewą ło­patką. Tędy weszła kula wystrzelona przez kochankę Deboque’a. Dla Deboque’a. I przez Deboque’a.

Bomba podłożona dwa lata wcześniej w paryskiej ambasadzie była przeznaczona dla księcia Armanda. Zabiła jego oddanego asystenta, który osierocił żonę i troje dzieci. Również za tym zamachem stał Deboque.

Choć od uprowadzenia Gabrielli minęło dziesięć lat, nikt przez ten czas nie zdołał udowodnić Deboque’owi winy. Do sprawy włączono najlepszych euro­pejskich agentów, między innymi szwagra Bennetta, ale żadnemu nie udało się zdobyć wystarczających dowodów, że to Deboque był mózgiem wszystkich zbrodni. A teraz ma lada dzień wyjść na wolność.

Bennett ani przez moment nie wątpił, że Deboque będzie szukał zemsty. Po odsiedzeniu dziesięciu lat w cordińskim więzieniu uważał królewską rodzinę za swojego śmiertelnego wroga. Co ciekawe, siedząc za kratkami, cały czas nadzorował handel bronią, narko­tykami i kobietami.

I choć nie było co do tego najmniejszych wątpli­wości, niestety, nie było również jednoznacznych do­wodów.

W pałacu przybędzie strażników. Zostanie wzmoc­niona ochrona. Interpol i System Międzynarodowego Bezpieczeństwa będą pracowały na pełnych obrotach.

Co z tego, skoro do tej pory Deboque skutecznie bronił się przed najcięższymi zarzutami? Prawda zaś była taka, że dopóki przebywał na wolności i kierował swoją przestępczą organizacją, Cordina, a wraz z nią reszta Europy, nie mogła spać spokojnie.

 

Tego wieczoru rodzina Bennetta zasiadła do ko­lacji w komplecie. W rozmowach dało się wyczuć pewne napięcie, jednak ze względu na obecność gościa Eve mówiono raczej o sprawach ogólnych. Co do lady Hannah, to przez cały czas siedziała sztywno wyprostowana i odzywała się tylko wtedy, gdy ktoś ją o coś zapytał.

To romans z rodzaju tych dobrze napisanych. Widać to już po pierwszym rozdziale. Wielkie ukłony dla Nory Roberts wyznaczającej standardy pisania powieści obyczajowych. To się po prostu fajnie czyta. Chociażby dlatego warto po niego sięgnąć, gdy ma się ochotę na coś literackiego lżejszego kalibru. A nie ukrywam, że po długim, stresującym dniu, taka książka jest niesamowitym wytchnieniem. Oceniam na 5!

Lekka i bardzo szybka lektura z wątkiem kryminalnym. Jeżeli nie czytaliście poprzednich części tej serii, to nic nie szkodzi, ponieważ książki można czytać oddzielnie i w dowolnej kolejności.
Książka w sam raz na popołudnie z kawą w ręku.

„Beztroski książę", jak i poprzednie części tego cyklu, napisany jest lekkim, przyjemnym do czytania stylem. Nie wymaga zbyt dużo od czytelnika, a umila mu za to czas. Bardzo spodobało mi się, że znowu mogliśmy zobaczyć, co się dzieje u Gabrieli oraz Aleksandra, mimo że to nie oni są wysunięci na pierwszy plan.

Jstem bardzo zadowolona z historii. Autorka ma lekkie pióro, dzięki czemu książkę można przeczytać w jeden dzień. Powieść nie opiera się tylko i wyłącznie na romansie, ale też na pewnego rodzaju akcji i intrygach, które idealnie dopełniają fabułę. Idealna na popołudniowy relaks.

Nora Roberts kolejny raz zaprasza czytelnika do fikcyjnego Księstwa Cordiny. Stworzyła intrygującą fabułę, w której ważna rolę odkrywa nie tylko romans, ale również honor i odpowiedzialność, rodzina i prawdziwe przywiązanie oraz pasje. 

Ta książka była niesamowita, tak jak poprzednia. Musicie się o tym sami przekonać!

Muszę przyznać, że ,,Beztroski książę" to bardzo lekka i przyjemna lektura utrzymana w klimacie tak dobrze znanych wszystkich Harlequinów z nutką dreszczyku emocji. Oprócz uczucia, które rodzi się między bohaterami, mamy także do czynienia z intrygą, za którą stoi śmiertelny wróg królewskiej rodziny  Francois Deboque. Czy tym razem zamach się powiedzie?
 
To był bardzo miło spędzony czas. Jeżeli będę miała okazję z pewnością zapoznam się także z wcześniejszymi częściami, by jeszcze dokładniej poznać fabułę tej serii. Jeżeli i Ty nie masz obecnie takiej możliwości, zacznij od tej powieści. Z pewnością nie będzie to czas stracony.

Prosta powieść, krótka fabuła a tyle przyjemności! Czasami potrzebuję tak nieskomplikowanych historii a jednocześnie świetnie napisanych i cieszę się, że sięgnęłam po "Beztroskiego księcia". Nie oczekując wiele spędziłam mile czas w towarzystwie rodziny królewskiej i Wam również książkę polecam jako idealną dla relaksów i odstresowania się. Koniecznie z kubkiem gorącej herbaty! 

Powieść oprócz wątku romantycznego, który nie jest za słodki ma wątek szpiegowski, który nadaje treści pazura. Wydarzenia nie trzymają w napięciu, gdyż autorka bardzo je łagodzi, ale szybko się je poznaje.
Ogólnie powieść "Beztroski książkę" jest prosta, tylko odrobinę skomplikowana, mało tajemnicza. Utrzymana jest w podobnym klimacie jak wcześniejsze części cyklu.  
Czytanie jest szybkie, dodatkowo ten tom bardziej wciąga do swojego świata. Bohaterowie są barwni, sympatyczni. 
Klimat dość arystokratyczny, czyli lekko sztywny

Jak już wcześniej wspominałam, niewiele jest zaskakujących zwrotów akcji w fabule „Beztroskiego księcia”. Niemniej jednak ta powieść ma wiele innych zalet, które sprawiają, że jest to bardzo przyjemna lektura. Niestety, poza jednym bardzo nieprzyjemnym szczegółem: sceną, w której rozgoryczony zdradą Bennett wymusza na Hannah spędzenie z nim nocy. To się nie powinno zdarzyć. Po prostu. Jak dla mnie było to absolutnie nie na miejscu i nie wniosło niczego dobrego do fabuły ani historii rozgrywającej się pomiedzy tymi dwojgiem. Myślę, że napiętą sytuację pomiędzy nimi dałoby się rozwiązać na wiele różnych sposobów, które nie byłyby nawet w połowie tak nieprzyjemne. Poza tym jednym i zupełnie niepotrzebnym potknięciem „Beztroski książę” to lektura lekka i przyjemna, w sam raz do połknięcia w jeden wieczór lub dłuższe popołudnie na plaży. Trochę romansu, trochę szpiegowskiego thrillera i mamy opowieść, która wciągnie i z pewnością pozwoli oderwać się od codzienności.

W pewnym stopniu podziwiam autorkę, za jej niewyczerpaną wyobraźnię oraz to, że sama nie gubi się w tych wszystkich miłosnych zawirowaniach. Cóż, w końcu pisze już od wielu lat, czego owocem jest istna masa (naprawdę masa) powieści. Lekkich, przyjemnych, przystępnych.

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ

Patrycja (Simply Food)
2020-05-13

Oto szybka recenzja "Beztroskiego księcia" Nory Roberts. Dlaczego szybka? Bo chyba każdy bliżej lub dalej zetknął się z twórczością Nory Roberts i wie że nie są to wymagające wielkiego skupienia książki. Ta również jest taka. Romans z serii łatwy, lekki i przyjemny :) Czyta się szybciutko, akcja jest przewidywalna, ale czasami chce się sięgnąć po taką literaturę. Odpocząć, nie musieć się...
AnnieK
2020-05-04

Niedawno, naszła mnie chęć na przeczytanie czegoś spod pióra pani Nory Roberts. Natrafiłam na wznowienie serii „Księstwo Cordiny" i zabrałam się za jej pierwszą część. „Księżniczka i tajny agent" nie zaskoczyły mnie fabułą. Już sam tytuł sugeruje o czym jest ona. Zaskoczył mnie jednak bardzo przyjemny styl. Mimo że fabuła nie była zaskakująca to była na tyle interesująca, że chciałam ko...
Mellod.pl
2020-05-02

Zabierałam się kilka lat temu za twórczość Nory Robert, ale raczej z marnym skutkiem. Tym razem, skuszona obyczajówką, której bardzo dawno nie czytałam, sięgnęłam po Beztroskiego księcia. Z początku podchodziłam do niej z dystansem. W dalszym ciągu walczę z awersją do polskich autorów, ale tę historie znacie dobrze (bo znacie, prawda?), niemniej są także obce nazwiska, które niekonieczn...