Zapisz na liście ulubionych
Stwórz nową listę ulubionych
Powiedz, że mnie pragniesz (ebook)
Zajrzyj do książki

Powiedz, że mnie pragniesz (ebook)

ImprintHarlequin
Data premiery2021-09-30
KategoriaEbooki
Liczba stron160
ISBN978-83-276-7934-5
Formatepubmobi
Tytuł oryginalnySecrets of a Playboy
TłumaczAlina Patkowska
Język oryginałuangielski
EAN9788327679345
Więcej szczegółówMniej szczegółów
Idź do sklepu
Idź do sklepu Dodaj do ulubionych

Zachary szuka cyberspecjalisty mającego rozwiązać problem w firmie. Jego wybór pada na osobę o nazwisku F. Wickersham. Jest zdumiony, gdy na rozmowę wstępną przybywa Frances, koleżanka z czasów elitarnej szkoły, która wyprzedzała go w rankingach. Nieśmiała wówczas Frannie wyrosła na piękną i pewną siebie kobietę. Zach jest nią zafascynowany i wcale tego nie ukrywa. Ona jednak nauczyła się żyć samotnie i nie chce romansem komplikować sobie życia, mimo że Zach zawsze ją pociągał...

Fragment książki



– Proszę pani, tu nie wolno wchodzić!
Zachary Stone poczuł irytację na widok kobiety, która stała na drugim końcu korytarza przed dużym zdjęciem przedstawiającym jaskinię Thunder Hole w Parku Narodowym Acadia. Chyba powinien zakodować guzik w windzie. Już nie po raz pierwszy ktoś zawędrował tam, gdzie nie powinien. Pomieszczenia handlowe Stone River Outdoors znajdowały się na parterze i klienci nie mieli żadnego powodu wjeżdżać na siódme piętro.
Kobieta odwróciła się i popatrzyła na niego spokojnie. Była wysoka i szczupła, z szopą kręconych kruczoczarnych włosów. Miała pociągłą twarz z ostrym podbródkiem, okulary w cienkich czarnych oprawkach nadawały jej wygląd intelektualistki.
Z bliska dostrzegł niezwykły kolor jej oczu – niemal lawendowy. Czytał gdzieś, że słynna aktorka Elizabeth Taylor miała fiołkowe oczy. Ten odcień bardziej przypominał barwinek. W jej postawie, choć rozluźnionej, widać było pewność siebie. Zupełnie nie przejęła się jego niezadowoleniem.
– Odwiedzającym nie wolno wchodzić na to piętro. Proszę zejść na dół – powtórzył.
– Jestem tu umówiona na spotkanie.
Zachary zmarszczył brwi.
– Spotkanie? – Naraz wszystko zaczęło nabierać sensu. – Pani to…
– Frances Wickersham.
– W korespondencji podpisywała się pani F. Wickersham.
Wzruszyła ramionami.
– Dzięki temu moi klienci z góry się nie uprzedzają.
– Aha. – Czuł się zbity z tropu i przez to jego irytacja wzrosła. – Przejdźmy do mojego gabinetu.
Poprowadził ją korytarzem do pokoju, który od śmierci ojca należał do niego. Za czasów starszego pana Stone’a tutaj podejmowano wszystkie decyzje. Gabinet był wówczas wykończony ciemnym wiśniowym drewnem i tradycyjnie umeblowany. Zachary zupełnie zmienił wystrój. Teraz pomieszczenie było jaśniejsze, z podłogami z jasnego drewna i duńskimi meblami.
Zaczekał, aż jego gość usiądzie, i zajął miejsce za biurkiem dyrektora finansowego.
– Dziękuję za przybycie – powiedział, próbując odzyskać kontrolę nad sytuacją.
– Oczywiście. – Frances Wickersham odłożyła miękką skórzaną teczkę na krzesło i z wdziękiem zrzuciła kurtkę przeciwdeszczową.
Pod spodem miała czarny trencz, klasyczny i drogi, a pod nim czarne wełniane spodnie i szary kaszmirowy golf. Jej dłonie były smukłe, na serdecznym palcu prawej dłoni widniała obrączka. Złota plecionka wyglądała na celtycki wzór.
– A zatem czy mamy uzgodnione wszystkie warunki?
– Przecież tu jestem, prawda? – Jej usta drgnęły w uśmiechu. Sięgnęła do teczki. – Ten kontrakt zawiera wszystko, o czym rozmawialiśmy w mejlach. Chciałabym, żeby przejrzał go pan razem z braćmi i z prawnikiem. Jeśli okaże się, że wszystko jest w porządku, mogę zacząć w poniedziałek.
Z roztargnieniem odłożył kontrakt na bok. Stone River Outdoors, rodzinna firma produkująca sprzęt do turystyki kwalifikowanej, zamierzała zatrudnić specjalistę do spraw cyberbezpieczeństwa, który miał przeszukać komputery i sprawdzić, czy ktoś nie wyprowadza z firmy pieniędzy lub projektów. W świetle dnia cała ta historia wydawała się trochę niedorzeczna, ale z drugiej strony, rzeczywiście działo się coś niepokojącego.
F. Wickersham siedziała cicho. Jej wzrok wędrował po gabinecie.
– Ładny wystrój – stwierdziła. – Nowoczesny, ale nie zimny. Brawo za nieszablonowe myślenie.
Zachary uśmiechnął się, zadowolony z pochwały.
– Dlaczego sądzi pani, że to moje dzieło?
Skończyła inspekcję otoczenia i znów skierowała na niego to niebieskofioletowe spojrzenie.
– Zawsze uważałeś, że Skandynawowie są genialni. Napisałeś pracę dyplomową o założycielu Ikei. Kiedyś chciałeś stworzyć podobną firmę, tylko działającą na rynku towarów luksusowych, ale chyba na przeszkodzie stanęły ci zobowiązania rodzinne.
Otworzył szerzej oczy i zacisnął palce na poręczach fotela.
– Przepraszam?
Kobieta uśmiechnęła się lekko.
– Nie pamiętasz mnie, prawda? Chyba powinnam się cieszyć. W tamtych czasach byłam głupią nastolatką.
Przez chwilę gapił się na nią bez słowa.
– Frannie? To ty?

Dwie godziny później zatrzymał się przed piętrowym ceglanym domem swojego brata Quintena i powiedział sobie, że wcale się nie denerwuje. Absolutnie nie.
Proponował Frances, że wstąpi po nią do hotelu, ale wolała zamówić samochód. W gruncie rzeczy był z tego zadowolony. Wciąż jeszcze nie docierało do niego, że Frances Wickersham to Frannie, jego rywalka z czasów, gdy obydwoje chodzili do prestiżowej szkoły dla wybitnie zdolnych uczniów. Zachary spędził w tej szkole cztery najdłuższe lata swojego życia. Frannie, podobnie jak on, mieszkała w internacie, ale w przeciwieństwie do niego nie próbowała stamtąd uciekać. Wydawało mu się, że naprawdę lubiła tę szkołę.
Na szczęście w rozmowie miały brać udział jeszcze cztery dorosłe osoby, bo Zachary nie miał pojęcia, co mógłby powiedzieć Frannie. Nawet kiedy mieli po czternaście lat, rzadko udawało mu się wygrać z nią potyczkę słowną. Teraz byli po trzydziestce i nie widzieli się od ponad dziesięciu lat.
Początek listopada w Portland był mokry i nieprzyjemny. Zachary otworzył drzwi samochodu i pobiegł do domu. Katie, żona Quina, otworzyła, zanim nacisnął dzwonek.
– Jesteś – powiedziała. – Wchodź.
– Spóźniłem się? – zapytał, idąc za nią do jadalni.
– Kobieta, która prowadzi firmę cateringową, ma chore dziecko. Powiedziałam jej, że może dostarczyć jedzenie wcześniej.
Frannie już była w jadalni i rozmawiała z rodziną Zachary’ego, jakby znali się od lat. Podniosła głowę i napotkała jego spojrzenie. Wydawało mu się, że łączy ich dziwna więź, i rozejrzał się, by sprawdzić, czy ktoś jeszcze to zauważył. Najwyraźniej nie.
Usiedli przy stole nad sałatkami.
– Przypuszczam, że poznaliście już Frances? – odezwał się Zachary.
Farrell skinął głową.
– Tak. Ale jeśli chcesz nam powiedzieć coś więcej, nie krępuj się. Na przykład możesz wyjaśnić, jak to się stało, że przyjaźnisz się z zawodową hakerką.
– Nie posunąłbym się tak daleko – zaoponował Zachary. – Znamy się z Frannie ze szkoły. Kiedy ją zatrudniałem, nie miałem pojęcia, że to ona.
Frannie posłała mu kwaśny uśmiech.
– Wcześniej nazwałeś mnie Frances.
– Przepraszam. A może wolałabyś, żebym cię nazywał F. Wickersham?
Ivy, narzeczona Farrella, uniosła brwi.
– Nie ma nic złego w tym, że Frances używa inicjału. Kobietom trudno się przebić w dziedzinach zdominowanych przez mężczyzn. Na jej miejscu zrobiłabym to samo.
Quin sięgnął po sos do sałatki.
– To imponujące, Frannie. Musisz być niezwykle inteligentna. Jak właściwie Zachary cię znalazł?
– Nie szukałem konkretnie jej – sprostował Zachary. – Kolega z Waszyngtonu powiedział mi, że w tej branży najlepszym fachowcem jest F. Wickersham. Działa po cichu, dyskretnie i skutecznie. Jak miałem nie zatrudnić takiego ideału?
W uśmiechu Frances błysnęła satysfakcja.
– Muszę przyznać, że zabawnie było zaskoczyć Zachary’ego. Przez lata widywałam w kolorowych pismach jego zdjęcia z olśniewającymi kobietami u ramienia. Już w szkole był królem. Wszystkie dziewczyny się w nim kochały, a chłopcy chcieli być tacy jak on.
Zachary poczuł na karku falę gorąca.
– Nie wszystkie dziewczyny – mruknął.
– Zaraz, moment – wtrącił Farrell. – Czy to przypadkiem nie Frannie zdobyła to stypendium do Oksfordu, o które się ubiegałeś? Byłeś wtedy wkurzony jak diabli.
Frannie się skrzywiła.
– Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego tak go to zdenerwowało. – Przeszyła Zachary’ego pytającym spojrzeniem. – Czy ty w ogóle chciałeś studiować za granicą?
– Nie. Chciałem iść na jakieś imprezowe studia. Ale zależało mi, żeby zdobyć to cholerne stypendium.
Wszyscy oprócz niego wybuchnęli śmiechem. Zachary tylko lekko skrzywił usta. Wciąż pamiętał, jak się czuł jako siedemnastoletni chłopak po raz kolejny pokonany przez dziewczynę, w dodatku za każdym razem przez tę samą. Świat widział w nim pewnego siebie macho, ale przy Frannie zawsze wątpił w siebie.
– Biedny Zachary – westchnął Farrell. – W ogóle nie chciał iść do tej szkoły, ale ojciec się uparł. Bardzo się przejął tym, że ma dziecko z ilorazem inteligencji sto siedemdziesiąt i wciąż dostarczał mu nowych wyzwań.
– A nasz brat chciał tylko grać w futbola i podrywać dziewczyny w Portland – prychnął Quin.
Zachary miał nadzieję, że pieczony kurczak i puree z dyni zakończą to żenujące przesłuchanie, ale nie.
– Jak duże było to liceum, Frannie? – zapytała Kate.
– Niezbyt duże. – Frannie zerknęła na Zachary’ego z ukosa. – Pracowaliśmy razem w laboratorium, przy projektach, przy wszystkim.
– Wystarczy już tych wspomnień – oznajmił stanowczo. – Frannie... Frances, może nam powiesz, jak zamierzasz prowadzić śledztwo w Stone River Outdoors?
– Oczywiście. – Przełknęła kęs kurczaka i otarła usta. – Najpierw sprawdzę osoby, które wydają się najmniej podejrzane. Dział sprzedaży, najniższe stanowiska. To powinno pójść szybko.
Ivy pochyliła się nad stołem.
– I nikt się nie zorientuje, że czegoś szukasz?
– Nie. Biura są zamykane o piątej, a ja będę przychodzić o siódmej wieczorem i pracować do północy.
Zachary skinął głową.
– Jedyną osobą, którą trzeba wtajemniczyć, jest nocny strażnik, ale on pracuje u nas od dwudziestu pięciu lat i dokładnie go sprawdziliśmy. Stanley jest w porządku.
Farrell odchylił się na oparcie krzesła.
– A jeśli się okaże, że się pomyliliśmy?
– Co masz na myśli? – Frannie zmarszczyła czoło.
– Cóż, nie mamy żadnego dowodu na to, że naprawdę były jakieś wycieki. Kilka moich projektów pojawiło się na rynku, zanim skończyłem nad nimi pracę. Te produkty nie były zbyt dobre. Nie można wykluczyć, że dwie osoby wpadły na taki sam pomysł w tym samym czasie. Ale to mnie zaniepokoiło. Na wszelki wypadek na razie przeniosłem laboratorium do swojego domu na północnym wybrzeżu.
Zachary zerknął na Frannie.
– Farrell to nasz guru w dziedzinie badań i rozwoju. Przez wiele lat jego dział prowadziła Katie, ale ostatnio wyszła za Quintena.
– Jasne – zaśmiała się Frannie. – Więc mam się skupić tylko na kradzieży pomysłów?
Zachary potrząsnął głową.
– Nie. Chodzi o coś gorszego. Nasz ojciec zginął w podejrzanym wypadku samochodowym. Quinten był wtedy razem z nim.
– Poważnie? – zdumiała się Frannie.
– Tak. – Quinten wzruszył ramionami. – Miałem spore kłopoty z nogą, ale wszystko jest już dobrze. Moja słodka żona dba, żeby mi się nie pogorszyło.
– Więc myślicie, że ten wypadek mógł zostać sprokurowany? – zapytała Frannie. – Dlaczego?
– Ja to wyjaśnię – odezwał się Zachary. – Nie wiemy, co o tym myśleć, ale zdarzyło się to w tym samym czasie, kiedy skradziono pomysły Farrella. Bardzo się ucieszymy, jeśli nie znajdziesz nic podejrzanego. Zatrudniliśmy cię, bo wolimy brać pod uwagę wszystkie możliwości.
– Moje usługi nie są tanie – powiedziała bez ogródek. – Nie chcę brać od was pieniędzy pod byle pretekstem. Jeszcze niczego nie podpisaliśmy. To wszystko może być tylko zwykłym zbiegiem okoliczności.
Ivy zaśmiała się cicho.
– Bracia Stone z pewnością doceniają twoją uczciwość, ale ze względu na nasz spokój ducha będą to dobrze wydane pieniądze. Farrell i ja chcemy się pobrać w Wigilię. Będę się czuła o wiele lepiej, wyjeżdżając w podróż poślubną, jeśli będę wiedziała, że w domu wszystko jest w porządku.
Frannie skinęła głową.
– A pozostali?
– Jestem za. – Farrell uniósł kciuk do góry.
– Ja też. – Katie podniosła kieliszek z winem.
– I ja – uśmiechnął się Quinten, sięgając po kolejną bułeczkę.
Frances Wickersham obróciła się na krześle i posłała Zachary’emu chłodne spojrzenie.
– A ty, Zachary?
Patrzyła na niego spokojnie, nie dając po sobie poznać, że w jego obecności zmienia się w rozemocjonowaną nastolatkę. Puls jej przyspieszał, usta wysychały. Zachary Stone był taki sam, a jednocześnie zupełnie inny niż chłopiec, którego kiedyś znała.
Dojrzał, ale rysy jego twarzy i uśmiech były równie olśniewające jak wtedy, gdy miał szesnaście lat. Zupełnie jej nie dziwiło, że miał opinię playboya. Należał do mężczyzn, którzy lubią kobiety i są przez nie lubiani. Frannie musiała mieć się na baczności, by nie dać się wciągnąć na jego orbitę...

Napisz swoją recenzję

Podziel się swoją opinią
Twoja ocena:
5/5
Dodaj własne zdjęcie produktu:
Recenzje i opinie na temat książek nie są weryfikowane pod kątem ich nabywania w księgarniach oraz pod kątem korzystania z nich i czytania. Administratorem Twoich danych jest HarperCollins Polska Sp. z o.o. Dowiedz się więcej o ochronie Twoich danych.

Dbamy o Twoją prywatność


Sklep korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zamknij
pixel