Zapisz na liście ulubionych
Stwórz nową listę ulubionych
The Name Drop
Zajrzyj do książki

The Name Drop

KategoriaYoung adult
Liczba stron320
ISBN978-83-8342-048-6
Wysokość215
Szerokość145
EAN9788383420486
Tytuł oryginalnyThe Name Drop
TłumaczIzabela Żukowska
Język oryginałuangielski
Data premiery2024-03-27
Więcej szczegółówMniej szczegółów
Idź do sklepu
Idź do sklepu Dodaj do ulubionych

Elijah przyjeżdża do Nowego Jorku na staż w przedsiębiorstwie należącym do jego ojca. Jest przekonany, że wszyscy będą traktować go jak przystało na przyszłego prezesa. Trafia jednak do grupy praktykantów, którzy nie otrzymują wynagrodzenia i mieszkają w spartańskich warunkach.
Jessica przyjeżdża do Nowego Jorku na staż w Haneul Corporation. Karierę zaczyna na najniższym szczeblu korporacyjnej drabiny. Ku jej zaskoczeniu zostaje skierowana na szkolenie dyrektorskie, podczas którego ma zamieszkać w przepięknej kamienicy.
Elijah i Jessica szybko odkrywają przyczynę pomyłki – oboje noszą takie samo koreańskie nazwisko. Postanawiają jednak nikogo nie wyprowadzać z błędu. Dzięki temu Elijah będzie mógł na pewien czas odpocząć od apodyktycznego ojca, a Jessica zyska szansę na otrzymanie wymaganych przez uczelnię listów polecających.
Między Elijahem a Jessicą zaczyna iskrzyć. Mimo to dążą do utrzymania zamiany ról w tajemnicy, kładąc na szali własne uczucia. Czy uda im się uniknąć wykrycia, a co za tym idzie – katastrofalnego skandalu?

 

Fragment tekstu

BRNIJ NAPRZÓD

Jessica

– Poradzę sobie, tato. Nie musisz wchodzić ze mną do środka. Jeśli zostawisz samochód w miejscu czasowego postoju, dostaniesz mandat – mówię. Oby udało mi się przekonać go tymi słowami do odjechania. Czasami do mojego sknerowatego ojca przemawia tylko argument pieniężny.
Zamyka oczy, zastanawia się, co zrobić – pożegnać się już teraz czy odprowadzić jedyną córkę na lotnisko i dopilnować, żeby dobrze rozpoczęła swoją pierwszą samodzielną podróż, co skończy się mandatem i zapewne odholowaniem auta. Niemal widzę, jak pracują trybiki w jego głowie, gdy oblicza, jak dużą wyrwę w jego miesięcznym budżecie na nagłe wydatki spowodowałaby druga opcja.
Ściska mnie mocno za rękę.
– Jessico, nie jest za późno, możesz jeszcze zmienić plany na wakacje – powtarza jak zdarta płyta.
– Błagam, tato, skończże już z tym. Wiem, że nie cieszysz się z mojego wyjazdu, ale zgodziłeś się na niego. Musimy znowu to wałkować? Już od dziesięciu lat pracujesz w Haneul. Skoro przetrwałeś tam tak długo, to ja przetrwam jeden wakacyjny staż. – Uśmiecham się, licząc, że go udobrucham.
Wygląda, jakby miał ochotę dalej dyskutować, ale – na szczęście – do akcji wkracza matka i mnie obejmuje.
– Pamiętaj, żeby podziękować obsłudze w samolocie i ukłonić się każdemu w przedsiębiorstwie. Poślij delikatny uśmiech pracującym na stacji metra i kierowcy autobusu.
– Umma, rozumiem… Mam okazywać szacunek. Jasne, jasne. Wbijasz mi to do głowy całe życie. Czy kiedykolwiek cię rozczarowałam? – Ucisk w żołądku się wzmaga. „Pomijając uczelnię, na której zdecydowałam się studiować”, dopowiadam w myślach.
– My się po prostu martwimy, Jessico. Ale też jesteśmy bardzo, bardzo dumni.
Zauważam, że łzy napływają jej do oczu. Nie godzę się na to. Nie ma mowy. Nie rozbeczę się.
Obracam się do ojca. Stoi wyprostowany, jakby połknął kij, i zaciska usta, żeby nie zdradzić żadnych emocji. Przewiduję, że z jego strony może mnie czekać tylko jedna z dwóch reakcji. Albo zmienił zdanie… Kolejny już raz… I zaciągnie mnie do samochodu i domu, do Cerritos, gdzie pracuję na pół etatu, żeby zarobić na czesne – bezpieczne rozwiązanie – albo pozwoli mi lecieć do Nowego Jorku i podjąć wyzwanie, jakim jest udział w bardzo wymagającym programie stażowym. Tak się składa, że ten staż miałabym podjąć w firmie, w której sam pracuje i – oj, no tak – jej nienawidzi.
Ściąga brwi i przełyka ślinę. Obserwuję ruch jego grdyki. Walka, którą ze sobą toczy, ciąży mi jak kamień na sercu. Wstrzymuję oddech.
– Jessico, nie wydawaj niepotrzebnie pieniędzy na takie rzeczy jak jedzenie na mieście czy zakupy. – Urywa, chrząka, po czym ciągnie: – I nie pakuj się w żadne tarapaty. Nie zwracaj na siebie niepotrzebnie uwagi. Nigdzie nie chodź sama. I kupuj wyłącznie przeceniony papier toaletowy. Albo zwiń kilka listków w pracy i weź je do domu, tylko tak, żeby nikt niczego nie zauważył.
Wzdycham z ulgą. Rozumiem, że trudno mu się pogodzić z moim wyjazdem. Poza tym rada dotycząca podwędzania papieru z biura wcale nie jest taka zła.
– Poradzę sobie. Obiecuję – mówię.
– Przede wszystkim jednak nie pozwól, żeby staż cię zmienił – prosi, nie patrząc mi w oczy.
Sęk w tym, że poprzez to doświadczenie zamierzam ulec całkowitej przemianie. Pierwszy raz mam szansę samodzielnie wykonać tak poważny krok, więc planuję w pełni z tego korzystać. Otwieram usta, żeby podzielić się z tatą tymi przemyśleniami, ale emocje chwytają mnie za gardło i nie mogę wydusić z siebie ani słowa.
Mam lepszy pomysł – po prostu pokażę mu, co planuję.
– Dam wam wiele powodów do dumy – mówię. – Kocham was – kończę z trudem. Niestety nie udaje mi się zapanować nad głosem, który się łamie i zdradza, co czuję: ekscytację, determinację… strach.
Chwytam szybko rączkę walizki i ruszam ku wejściu do terminalu.
„Nie oglądaj się za siebie”, polecam sobie. „Zmierzaj przed siebie”.
Tak też robię.

Elijah
– Wszystko w porządku, mamo. Nie wysiadaj. – Wsuwam głowę przez okno, by posłać jej pokrzepiający uśmiech. Gość, który jest naszym rodzinnym kierowcą w Stanach, napotyka mój wzrok w lusterku wstecznym i nieznacznie kiwa głową. Pomoże mi uniknąć wielkiego emocjonalnego pożegnania. Moja matka nie znosi szopek; jest królową dobrych manier.
– Cukiereczku, na pewno nie chcesz, bym wybrała się z tobą do Nowego Jorku? Mogłabym zawsze, no nie wiem, potraktować wyjazd jako okazję do zakupów. Może przyleciałaby też twoja siostra? Moglibyśmy powłóczyć się po Met, potem obejrzeć jakieś nowe modne przedstawienie, a nazajutrz zjeść brunch w Balthazarze. Nie chcę, byś podczas pierwszej wizyty w mieście nie skosztował dań w Balthazarze. Tak wiele chciałabym ci pokazać w Nowym Jorku.
Patrzę na mamę, która na moich oczach tworzy alternatywny plan moich wakacji. Nie będę kłamać, ma znacznie lepsze pomysły niż mój tata, według którego powinienem w lecie przesiadywać od dziewiątej do siedemnastej w więzieniu ze szkła, czyli korpo, na szkoleniu dla dzieciaków VIP-ów, podczas którego jacyś sztywniacy będą przygotowywać mnie do objęcia stanowiska dyrektorskiego. Moim zdaniem to nie jest nic fajnego.
Miesiącami szukałem wymówek, żeby się od tego wymigać, i doprowadziłem tatę na skraj wytrzymałości. Jeśli przetrwam te wakacje, to może po powrocie do Korei przestanie robić mi wyrzuty o wszystkie zawody, które mu sprawiłem, i wytykać mi wszystkie moje niedociągnięcia.
– Mamo, dziadkowi będzie przykro, jeśli spędzisz z nim mniej czasu, niż planowałaś. Poza tym muszę zrobić to sam. Czyż nie tego ode mnie oczekujecie? Abym udowodnił, że potrafię zachować się odpowiedzialnie i że się, do cholery, ogarnąłem?
Wzdycha przeciągle.
– Elijahu – odzywa się ostrzegawczo.
– Wiem, mamo. Mam się wyrażać. – Szeroko się uśmiecham. W jej oczach natychmiast odmalowuje się ciepło.
– Leć i pokaż, na co cię stać, Elijahu, ale… – Urywa, jej wzrok staje się odległy, jakby patrzyła na coś dla mnie niewidocznego, na przyszłość, której ziszczenia się jeszcze nawet nie jest pewna. – Baw się dobrze… i bądź szczęśliwy.
Mam ochotę powiedzieć jej, że nie wiem, czym jest szczęście, ani co trzeba zrobić, aby go zaznać. Chcę wytknąć jej ironię, jaką jest to, że w naszym wypełnionym luksusami życiu nie ma miejsca na największy luksus, czyli właśnie szczęście. Mam ochotę przypomnieć jej, kim jest mój ojciec, jakby zdarzało jej się zapomnieć o facecie, za którego wyszła.
– Oj, nie martw się, mamo. Planuję świetnie się bawić – mówię, przechyliwszy głowę na bok.
– Gdybyś czegoś potrzebował, ale to czegokolwiek, przedstaw się komuś, to od razu się tobą zajmą – informuje mnie.
– Mamo, uzgodniliśmy, że w te wakacje pokażę się w firmie incognito. Zrobię, czego tata ode mnie oczekuje, ale nie chcę, żeby ktokolwiek stawał na rzęsach tylko ze względu na mnie i na niego.
Mina jej rzednie, widzę, że się o mnie martwi.
– Dam sobie radę, wierz mi. Jestem bardziej waleczny, niż myślisz – staram się przekonać ją do swoich racji. Puszczam oko, ona się uśmiecha. Wiedziałem, że tym poprawię jej humor.
– Kocham cię, synu – zapewnia.
Serce zaczyna mi szybciej bić. Już czas. Wejdę do przedsiębiorstwa taty jak do zbiornika pozbawionego zaworu bezpieczeństwa, w którym roi się od rekinów.
– Też cię kocham, mamo – odpowiadam cichutkim głosikiem zdradzającym zestresowanie, wahanie… obawy.
Szybko odsuwam się od okna i dwa razy klepię maskę, dając kierowcy znać, że może odjechać, po czym zarzucam plecak na ramię i ruszam ku wejściu na lotnisko. Zmierzam ku przyszłości, której nie jestem do końca pewien, której chyba nie chcę.
„Brnij naprzód”, mówię sobie.
Tak też robię.

1

Jessica

Ciepłe czerwcowe popołudnie…
Muszę trzy razy głęboko odetchnąć, żeby zapewnić siebie, że jeszcze nie pora umierać.
Co mi strzeliło do głowy, aby samej lecieć do Nowego Jorku? Gdy stałam z rodzicami przed lotniskiem, pragnęłam przygody. Teraz jednak, gdy znalazłam się w terminalu, z nerwów oblewam się potem.
– Dobrze się czujesz? – Poirytowana kobieta przy stanowisku odprawy nie jest zainteresowana, że zaraz być może dostanę ataku paniki, bo za mną ciągnie się wężykiem kolejka zniecierpliwionych podróżnych.
Nie odpowiadam, tylko przypominam sobie, czego dowiedziałam się z Uniwersytetu Google’a. Statystycznie rzecz biorąc, istnieją nikłe szanse na to, że akurat mój samolot spadnie i spłonie. Jeszcze raz głęboko nabieram powietrza, po czym kiwam głową.
– Nazwisko? – pyta kobieta, według identyfikatora Julie z Tampy na Florydzie.
– Jessica Lee – mówię. Podaję jej prawo jazdy.
Julie z Tampy opuszcza wzrok na dokument, po czym podnosi go na mnie. Stoję bez ruchu zahipnotyzowana jej poruszającymi się gałkami ocznymi i czystą pogardą, z jaką przeszywa mnie wzrokiem.
– Oj, przepraszam. Moje koreańskie nazwisko na prawie jazdy to Yoo-Jin Lee. – Przełykam ślinę, bo czuję ucisk w gardle. – Planowałam zmienić je urzędowo, gdy skończę osiemnaście lat, ale jakoś się jeszcze za to nie zabrałam. To trochę dezorientujące. Przeważnie cechuje mnie spore ogarnięcie. Tak wielkie, że wręcz irytujące. Ale urzędowa zmiana nazwiska wydaje się czymś niesamowicie doniosłym. W każdym razie lecę do Nowego Jorku… na staż. Mój pierwszy. Dopiero skończyłam szkołę średnią. Jesienią zacznę naukę w junior college’u. Pod względem finansowym to rozsądny wybór.
Znów porusza gałkami ocznymi, aż jej wzrok osiada bezpośrednio na moich oczach, po czym unosi go wyżej, ku czołu. Mruga, bezdźwięcznie krzycząc, że ma to w głębokim poważaniu.
Jasne. Zatłoczone lotnisko, poirytowana pracownica, nie najlepsze okoliczności, aby nadmiernie się wywnętrzać, do czego zmusza mnie stres. Silę się na niezręczny uśmiech.
„Tylko fakty, Jessico” – mawia zawsze mama, gdy sprowadzam rozmowę na inny tor. – „Wyjdziesz na mądrzejszą, jeśli ograniczysz się do suchych faktów”.
To ważna chwila i nie zepsuję jej wywołaniem zamieszania na lotnisku. Pierwszy raz lecę dokądś sama. Pierwszy raz mam mieszkać bez rodziców. Zarobiłam dostatecznie, pracując po lekcjach, żeby dołożyć się do kiepskiego wynagrodzenia na stażu, dzięki czemu może zdołam utrzymać się przez wakacje w Nowym Jorku.
Jeśli przetrwam w tym mieście, to przetrwam też w każdym innym. Cóż, przynajmniej tak słyszałam.
I – co najlepsze – nadopiekuńczy ojciec nie będzie spoglądał mi przez ramię. Wyjdzie to na dobre nam obojgu. Muszę dorosnąć i sama zacząć podejmować decyzje – te dobre, jak i te złe. On zaś musi rozgryźć, jak wypuścić z gniazda jedyne pisklę, swoją córeczkę.
Słowa ojca sprzed kilku minut nawet nie umywały się do gniewu, z jakim zareagował, gdy oznajmiłam, że przyjmę ofertę pracy u jego pracodawcy – Haneul Corporation, czyli drugiego pod względem wielkości koreańskiego przedsiębiorstwa działającego w branży technologicznej. Mój marudny, przepracowany i otrzymujący znacznie zaniżone wynagrodzenie ojciec zajmuje się czymś związanym z finansami w ich oddziale w Los Angeles. Trudno znaleźć osobę, która bardziej nienawidzi swojej pracy niż mój tata.
Nie chce, żebym podjęła ten staż. Chyba po prostu nie rozumie, jak bardzo pragnę tej szansy, a dokładniej rzecz ujmując – jej potrzebuję. Tata, mimo że ciągle obcuje z cyframi, nie pojmuje skomplikowanej matematyki rządzącej kosztami studiów. Naszej rodziny nie stać, żeby ufundować mi naukę na którejkolwiek z upatrzonych przeze mnie uczelni. Mimo to – według państwa – nie kwalifikujemy się na wsparcie finansowe, ponieważ jesteśmy za „bogaci”. Mogłabym się ubiegać o stypendium, gdyby do wniosku nie należało dołączyć listu polecającego, referencji. Nie zdobędę ich bez znajomości, a tacy ludzie z klasy średniej jak my ich nie mają, dlatego zarzuciłam ten pomysł.
Lepiej, żeby tata sądził, że za późno wypełniłam wnioski i że moje podania wywarły zbyt małe wrażenie, by ktoś zechciał przyznać mi stypendium, niż aby obwiniał siebie i się zastanawiał, co mógł zrobić inaczej, by zmienić naszą sytuację. Tak to już po prostu jest. Bogaci mają mnóstwo szans, natomiast reszta musi sobie radzić w inny sposób.
Dla mnie tym innym sposobem jest staż.
Wybrałam Haneul, bo chcę pracować w koreańskiej firmie. Uważam, że mam większe szanse na list polecający od osoby tej samej narodowości co ja. O ile, oczywiście, się wyróżnię i zrobię wrażenie na tej osobie. Jestem na to gotowa. Walka o staż była zażarta. Plotka niesie, że wpłynęły tysiące podań. Z dumą jednak mogę oświadczyć, że znalazłam się w gronie dziesięciorga wybranych. Krok pierwszy zakończył się powodzeniem.
Tańczę radośnie w duchu.
Rozglądam się po gigantycznym zatłoczonym lotnisku LAX. Zastanawiam się, ilu pasażerów obsługuje każdego dnia. Jest tu pełno ludzi, którzy wydają się niewzruszeni na myśl o podróży. To dobry znak. „Też mogę być niewzruszona”, wmawiam sobie.
Moją uwagę przykuwa chłopak stojący dwa stanowiska dalej. Przede wszystkim wyróżnia go czarny trencz, spod którego wygląda szara bluza z kapturem. Kto ubiera się na cebulkę w taki upał? Zaciekawił mnie. Owszem, klimatyzacja na lotnisku pracuje na najwyższych obrotach i sama chciałabym włożyć płaszcz. Ale nie znam nikogo, kto by takowy miał. Ten jego jest luksusowy. Nawet ja, osoba o ułomnej znajomości mody, zdołałam dostrzec to z odległości mniej więcej trzech metrów.
Nie wiem, czy gość jest przystojny, bo czarna maseczka zakrywa dolną połowę jego twarzy, a czapkę naciągnął tak nisko, że nie dostrzegam jego oczu. Mimo to wydaje mi się pociągający. Założę się, że nawet pachnie smakowicie. Roztacza aurę tajemniczości. Tak mnie zainteresował, że przyszło mi do głowy, że być może podobają mi się oszuści lub złodzieje kamieni szlachetnych działający na międzynarodowym rynku, bo zapewne tym się zajmuje.
Fajnie byłoby usiąść w samolocie obok tego uroczego chłopaka, prowadzić z nim błyskotliwe potyczki słowne, flirtem oderwać uwagę od strachu powstałego na myśl o śmierci poprzez upadek z wysokości dziesięciu kilometrów. Ciekawe, dokąd ten gość się wybiera.
Rzuca pracowniczce linii lotniczych paszport i mówi coś do niej, nie podnosząc wzroku znad komórki.
Cóż, to byłoby tyle w kwestii fantazji. Skoro jest chamski wobec osób zajmujących się obsługą klienta, to zapewne też wobec własnej matki i zdecydowanie byłby taki wobec mnie – jego dziewczyny, którą stałam się na chwilę, śniąc na jawie. A ponieważ przypisałam mu niezbyt ciekawe, przestępcze profesje, z powodu braku kultury jeszcze bardziej traci w moich oczach.
– Gotowe – mówi Julie z Tampy, podając mi dokument i kartę pokładową.
Patrzę, jak ktoś niezbyt delikatnie rzuca moją walizkę na taśmę. „Żegnaj. Widzimy się w Nowym Jorku. Bezpiecznej podróży. Bądź miła dla innych bagaży”. Z jakiegoś powodu przeczuwam, że przystojny tajemniczy gość, który knuje coś niedobrego, zapewne nie okazałby zainteresowania mnie, Zaklinaczce Bagaży. No jasne.
– Przejście przez kontrolę bezpieczeństwa dla uprzywilejowanych znajduje się po prawej.
Posyłam Julie uśmiech i kiwam do niej głową. Miło, że powiedziała mi, która kolejka jest właściwa. Ostrożnie wkładam dokumenty do teczki w mojej nowej torebce na ramię marki Coach, najcenniejszej rzeczy w moim dobytku. Cudem dorwałam ją w outlecie tej sieci. Wydałam na nią więcej niż na cokolwiek innego, mimo że ze względu na zauważalne czarne otarcie na brązowej skórze dostałam dodatkowy upust wynoszący piętnaście procent od już obniżonej ceny. Potrzebuję jednak poważnej torebki na staż.
– Niemożliwe – mówi z frustracją gość w płaszczu do pracowniczki linii lotniczych akurat, gdy go mijam. Na ramieniu luźno zwisa wyglądający na drogi plecak z wielkim trójkątnym logo, w który wpisano „Prada”. Przednia kieszeń jest rozpięta. Mam ochotę postukać go w ramię i poinformować o tym fakcie, zanim zgubi wszystkie swoje rzeczy.
Odnoszę jednak wrażenie, że się wkurzył.
Trzyma w ręce koreański paszport. W takim wypadku raczej nie będziemy lecieć razem. Ogarnia mnie ulga. Wystarczająco się stresuję. Nie potrzebuję, żeby do samolotu wsiadł jakiś rozzłoszczony podróżny roztaczający negatywną energię.
Kolejka do kontroli bezpieczeństwa jest zaskakująco krótka, a sama procedura o wiele bardziej uproszczona niż ta, którą zapamiętałam z kilku podróży na rodzinne wakacje. Julie słusznie mnie tu pokierowała.
Posyłam uśmiech osobie z Agencji Bezpieczeństwa Transportu i podaję jej kartę pokładową oraz dokument tożsamości. Aby zaoszczędzić czas, pochylam się i zaczynam rozsznurowywać trampki.
– Proszę nie zdejmować butów i nie wyciągać niczego z torby.
Dalej pochylona i skołowana podnoszę wzrok.
– Tutaj nie trzeba zdejmować butów. Nie musi pani też niczego wyjmować z bagażu podręcznego. Proszę włożyć go tylko do pojemnika na taśmie.
– Kupiłam przezroczyste opakowania na płyny – wyjaśniam. – Sprawdziłam, czy żadnego nie ma więcej niż dziewięćdziesiąt mililitrów, a to, czego nie mogłam zabrać, planuję kupić po wylądowaniu w Nowym Jorku w najbliższej drogerii Duane Reade, bo podobno są rozmieszczone co trzy przecznice.
Wywnętrzanie się to dar.
– Brawa za myślenie przyszłościowe – mówi agent i gestem wskazuje, że mogę iść dalej.

Napisz swoją recenzję

Podziel się swoją opinią
Twoja ocena:
5/5
Dodaj własne zdjęcie produktu:
Recenzje i opinie na temat książek nie są weryfikowane pod kątem ich nabywania w księgarniach oraz pod kątem korzystania z nich i czytania. Administratorem Twoich danych jest HarperCollins Polska Sp. z o.o. Dowiedz się więcej o ochronie Twoich danych.
pixel